استفاده از اتیلن بیشتر در میوه‌هایی نظیر موز، خرمالو و گوجه‌فرنگی کاربرد دارد.

از رنگ‌کردن گنجشک تا رنگ کردن میوه

شاید مناسب‌ترین تشبیه برای این روش، همان ضرب المثل «گنجشک را رنگ می‌زنند و جای قناری می‌فروشند» باشد. میوه‌های کال را به دو روش رنگ می‌کنند.

در روش اول ابتدا با گاز اتیلن، رنگ میوه‌ها را برمی‌گردانند و بعد در محلول رنگی غوطه‌ور می‌کنند تا رنگ میوه‌ها مجلسی‌تر و براق‌تر شود.

روش دوم اما کمی متفاوت است. در این روش، خبری از گاز اتیلن نیست و از همان ابتدا مرکبات در محلول‌های رنگ با غلظت بالاتر غوطه‌ور می‌شود. میوه ها در آب 50 درجه سانتی گراد به مدت 20 دقیقه غوطه ور می شوند تا رنگ جذب پوست میوه و یکدست شود. بعد از آن نیز میوه‌ها سرد شده و واکس زده می‌شوند. البته این روش در کشور ما کمتر انجام می‌شود. اما می‌شود ردپای آن را در میوه‌های وارداتی دید.

در این روش ممکن است مواد شیمیایی به داخل میوه نیز نفوذ کرده و موجب مسمویت و حتی ابتلا به سرطان شوند.

مرکبات نارس، ارزش غذایی چندانی ندارند. چه برسد به اینکه بعد از گذراندن این مراحل وارد بازار شوند.

میوه‌های پاییزی و به‌ویژه مرکبات به‌دلیل دارا بودن ویتامین C در سبد غذایی پاییزی و زمستانی خانواده‌ها قرار دارد. میوه‌هایی که البته برای پیشگیری و درمان بیماری‌هایی مانند سرماخوردگی‌هم مفید است. اما رنگ‌کردن و عجله سودجویان برای فتح بازار میوه و فروش بیشتر، سبب شده تا یکی از سالم ترین خوراکی‌ها در سبد غذایی خانواده به مواد شیمیایی آلوده شود.

شاید بهترین کار برای دوری از میوه‌های رنگ شده، این باشد که عجله نکرد و برای مصرف هر میوه‌ای منتظر فصل طبیعی و معمول آن بود. با این روش، کسی نمی‌تواند با میوه‌های رنگ شده، شما را هم رنگ کند.